اُتیسم اختلال رشد ذهنی پیچیده ای می باشد که معمولا در3سال اول زندگی شخص ممکن است بروز کند.به نظر می رسد که یک اختلال در سیستم عصبی که باعث عدم عملکرد صحیح مغز می شود در ایجاد این بیماری مؤثر می باشد.این اختلال در بیماران اُتیستیک باعث می شود که مغز نتواند در زمینه رفتارهای اجتماعی و مهارتهای ارتباطی به درستی عمل کند.کودکان و بزرگسالان اُتیستیک در زمینه ارتباط کلامی و غیر کلامی،رفتارهای اجتماعی،فعالیتهای سرگرم کننده و بازی دارای مشکل می باشند.اُتیسم یکی از پنج بیماری می باشد که در مجموع به آنها“اختلالات نافذ رشد“یا به اختصار“PDD“می گویند. این پنج بیماری عبارتند از:اُتیسم،اختلال آسپرگر،اختلال عدم تمرکز دوران کودکی،اختلال رِت،و اختلالات نافذ رشد که با معیارهای بیماری های ذکر شده مطابقت ندارند.هر کدام از این بیماریها دارای معیارهای شناخت خاص خود هستند که توسط انجمن روانشناسی آمریکا مشخص شده اند.در بیماری های طیف پی دی دی،اُتیسم بیشترین تعداد را دارا می باشد که تقریببین 2تا6کودک از هر1000 کودک به آن دچار می شوند(به نقل از مرکز کنترل و پیشگیری بیماریها در آمریکا سال 2001).این بدین معنا است که در کشوری مانند ایران با جمعیت حدود70میلیون نفر احتمال می رود حدود280هزار بیمار اُتیستیک وجود داشته باشند و فراموش نکنید که این تعداد هر روز در حال رشد می باشد.طبق مطالعات انجام شده توسط وزارت آموزش و سایر سازمان های دولتی آمریکا،اُتیسم در این کشور با نرخ رشدی برابر با 10تا17درصد در حال ازدیاد است.در سایر کشورها نیز مانند کشور ما این بیماری در حال رشد نگران کننده ای است که متأسفانه حرکت جدی از طرف سازمانهای مسئول در جهت شناساندن این بیماری به جامعه و موارد لازم انجام نشده است.
اُتیسم در سراسر دنیا دیده میشود و فقط در پسران بیشتر از دخترها مشاهده شده است.به عبارت دیگر نژاد،مکان زندگی،میزان سواد،وضعیت مالی،نوع اعتقاد،شیوه زندگی،و...هیچکدام تأثیری در شانس بروز اُتیسم ندارند.
همه چیز درباره اُتیسم
